je droeg weer blauw die avond
in een schaduw van zwart licht
met de brief die je me nazond
wat eerst prachtig was wordt lelijk
en wat je toen zo moeilijk vond
daar denk je niet meer aan
wat onaf was blijft wel liggen
ik wil het niet meer horen
maar het houdt nooit meer op
wat je had gaat nooit verloren
het wordt alleen maar harder
en het houdt nooit meer op
je draagt steeds blauw die avond
op het scherm in mn hoofd
in de brief die je me nazond
blijf ik staren naar de grond
ik wil het niet meer horen
maar het houdt nooit meer op
wat je had gaat nooit verloren
het wordt alleen maar harder
en het houdt nooit meer op
wat onaf was blijft wel liggen
ik wil het niet meer horen
maar het houdt nooit meer op
wat je had gaat nooit verloren
het wordt alleen maar harder
en het houdt nooit meer op