beydemir, ufuk
kimse duymaz bazen sesimi
hayli derin gonul isleri
yol yoktur sen kendin acarsin
boyledir hayatin cilvesi
yemyesildi gozlerim
karari verdi birden
masmaviydi gozlerim
durduramaz kimse fikrini
ezelinden gelir belli ki
tas
toprak ustunde yuvarlan
aklar gibi cik yine bastan
dunya gibi