arin renna fra ther eins og braudmylsnum er hent i ruslatunnu
thau safnast saman a haugum brostinna drauma
thu litur til baka og hugsar
naeturnar verda ekki mikid fleiri eftir thetta
aevi thin er utbrunninn stubbur i hringidandi oskubakka
thu litur til baka og hugsar
oskunni er strad yfir kistuna og um leid man enginn hver thu varst
ekkert fyrirfinnst jafn omerkilegt og aevin sem var vid ad ljuka
thu stodst ekki fastar a thinu en svo
ad enginn kaerir sig um minningu thina
vid tekur hyldypi svartnaettis og eilif eymd i botnlausri algleymsku
arin runnu fra ther eins og braudmylsnum var strad i ruslatunnu
thau sofnudust saman a haugum brostinna drauma
hversu oft var thad sem thu leist til baka og hugsadir