hayaline kos hayaline kos
her gun calis kira ode geciyor gunler
ama unutma ki son ansiz geliyor
bu yuzden yolum artik sis dolu utopyam
sikildim yasamaktan her gunumu ayni derdi
insanlar degisirken hep kendine ayni derdi
fakat kimse kalmadi insan beton ormaninda
ben dahi cunku nefes almak bile ayri vergi
burundu agaclar griye burada azlan yetinmek zarar
fakat ne gorkemliydi ne de azcik ihtisamli
ozledigim eski gunler ozledigim kirli sam'di
kosturan sumukleriyle parkin ortasinda
pislik dolu ustum fakat kalbim oltasinda temiz duygularin
can cekisirdim bir sag bir sola
umudum kalabilmek istanbul bogazinda
fakat yukari dogru cektikce oltam cektikce kader
dalgalari hissettim sarsildim icten
yardim kim ister yalniz oldugumu anladim
sansim yoktu baska ve birden atladim suya tekrar ellerinden