yazarken sema karanlik ruhum icin sabah yok
el kalemde mumlari yak eski kadehe sarap koy
ankara'da deniz bende ucmak icin kanat yok
hicbir siirin icinde bu ruhum gibi sanat yok
olume inat yaziyorum bu sayfa kalbe huduttur
en guzel hikayedeydik insanligini unuttun
tenimi kuruttun bu sehirde tek buluttun
uzulme bazen olmek bile insan icin umuttur
kahve bardagindan yuzume dogru vuran sicaklik
yaz gununde kaldi ask ve mevsimimiz kis artik
ruh halim bozuk plakta donup duran bi' sarki
biz bir hayal kurar onun da birden icine sicardik
mastar eklerinde kaldi butun fiiller
dile gelince geceyi gunduz eden soguk siirler
sirtim yere gelmedikce doner gider degirmen
ve bi' gun tanri olsaniz da karsinizda egilmem
gel limanima gemileri yak
ben olumune yaziyorum olume inat gel
aklimin ucunda birileri var
bana birileri git!" diyor birileri "kal!"